Uit de nieuwskeuken van Seven - Wapenstilstand

Gepubliceerd door Wilfried // november 10, 2018 // in Creatief Deurne // 0 Reacties

Beste lezers,

Morgen is het zondag. 11 november, Ik herinner mij nog hoe -in geschiedenislessen-  een gepassioneerde leraar vertelde over duizenden ploeterende soldaten, gewonden en doden, dagen van ontbering en koude. Over de dood en stille sluipmoordenaars. Laat ons vandaag er even bij stilstaan.

Hoe op 11 november 1918 in een bos, in een gammele aftandse ijskoude treinwagon de juiste inkt vloeide op een maagdelijk vel papier. Hoe handtekeningen een einde maken aan het verdriet van vele moeders. Wapens neer!

Sinds 1922 wordt deze dag jaarlijks herdacht in aanwezigheid van de koning aan het graf van de onbekende soldaat. Laat ons vandaag er even bij stilstaan en genieten van dit mooie gedicht.

...

Bij de onbekende soldaat

(Garmt Stuiveling)

Een hoge zuil; en kransen met verdorde bloemen,

daaronder ligt de heilige soldaat.

Mensen die snel in tram of auto nader zoemen,

groeten met onverschillig-strak gelaat

en gaan voorbij.

Wie groeten zij? Ligt daar een generaal,

die zo per ongeluk es is gestorven, 

toen een granaat daarginds kwam aangezworven

in d'anders toch zo veilig-verre zaal

achter het front?

Ligt daar een officier, die zich verblijdde

in de muziek van kogels en kanon?

Als hij zijn bijtende kommando's gaf, verspreidde

een nevel mensenbloed zich tot de zon

en doofde ’t licht.

Rust daar een koopmanszoon, die met zijn leven

de winsten van zijn vader heeft betaald?

Hij 's niet voor niets vermoord: de zaken geven

nog hoger dividend, dan werd behaald

voor dat men vocht.

Ligt daar een priester, die in woord en daden

de liefde heeft beleden, dag aan dag,

en is het deze mens vol van genade

die men hier nu als held vereren mag,

als held van haat?

Nee! nee! Er ligt een jonge proletaar!

De kransen die daar dorren, zij ontwijden.

Hij wou de oorlog niet, hij wou niet strijden,

hij zag de waanzin en hij wist zo klaar

de schuldigen.

Hij spande wild zijn handen, en zijn geest,

brandde hem in het lijf: hoe moest hij kiezen...

Hij kon niet winnen, hij kon slechts verliezen...

Geen andere uitweg is voor hem geweest

dan maar te gaan.

En in die hel heeft hij de dood gevonden:

fel ketste een granaat tot flarden vuur,

een reeks van mensen was een reeks van wonden,

over hen heen viel een verwoeste muur

en dekte hen...

Zijn laatste woord was een vergramde vloek

voor wie dit over d' aarde deden komen...

En juist zijn lichaam heeft men opgenomen

en met pompeuze praal in deze hoek

der hoofdstad bijgezet.

Een hoge zuil. Kransen met bleek-verdorde bloemen.

Daaronder ligt de heilige soldaat.

Mensen die snel in tram of auto naderzoemen,

groeten met onverschillig-strak gelaat

en gaan voorbij...

Het gedicht vertederde mij en deed mij denken aan een dwarreling van nooit gestelde vragen, van halve of verdraaide antwoorden die uiteindelijk oorlogsgewijs -all clear- mijn hart verblijden.

“All-clear” vraagt moed, getuigt van eerlijkheid terwijl nu nog enkel  in het omgewoelde slijk van akkers waar soldaten –gesneuveld vol antwoorden op nooit gestelde vragen- verborgen onderaards liggen te luisteren .

 

All-clear groet,

Seven.

About the Author

Wilfried Defillet

Wilfried Defillet schrijft al jaren als freelance-journalist en was o.a. correspondent van GvA voor het district Deurne.

Comments

Laat een reactie achter



(Uw e-mailadres wordt niet publiekelijk weergegeven.)


Captcha Code

Klik op de afbeelding voor een andere captcha.


Voor meer informatie omtrent privacy en cookies bezoek ons privacy statement.